پنج

پاييز وال‌ها به خشكی آمدند
جسم‌های سنگينشان
روی ماسه‌ها و سنگ‌ها آرام می‌گرفت
غروب‌ها
مردم به تماشای وال‌ها می‌نشستند
با حسی گنگ از گناه و شگفتی
روزهای بعد
خبرنگاران
جنون تصوير را به شهر آوردند
هفته‌های بعد
تنها عشاق به ساحل می‌آمدند...
وال‌ها در خشكی
تابلويی بود در خانه‌ی رويا
فاحشه‌ای كه
دوستش داشتم

جشن

پای ميز را با پای زن اشتباه گرفت
ساعت‌ها خيره ماند
زن رفت
پا باقی مانده بود

چهار

در غروب بهار راه می‌رفتيم
ابتدا تصوير بود:
لخت در حباب
دريا بی‌تفاوت
قوطی‌های تندرو لابه‌لای كوه‌ها
و بعد
درخت‌ها را در آغوش می‌كشيدم...

گربه با اشتياق
به سوی طعمه‌ی فرضی جست می‌زند
سرباز، خسته
به سوی دشمن فرضی شليك می‌كند
كسی، تنها
تن فرضی را در آغوش می‌كشد