شش

مرد
با جین پاره پاره
با زنجیری زمخت بر گردن
از روبه‌روی شعر گذشت
دریا سکوت کرده بود
به سنگ‌ها گوش می‌سپرد...
تنهایی با ابتذال
صدای بزرگراه
با تهوعی که از درون برمی‌خاست
درآمیخته بود
همه چیز در آرامشی منحوس بود
زمان
وزنه‌ای را که به پایش آویخته بود نگاه می‌کرد
ما روبه‌رو را نگاه می‌کردیم
نگاه می‌کردیم
نگاه می‌کردیم

پنج

الله اكبر
افسردگی را دور می‌كند
سكته‌ای را كه سال‌هاست كنج اين قلب خفته است...
كيلومترها
روی دشت‌های اين سرزمين دويده است
تا شهر را كور كند
غبار
الله اكبر
لابه‌لای ذراتش فرو می‌رود

چهار

پيرمرد كوچولو
ليوان چای به دست
آواز می‌خواند و راه می‌رفت
زير درخت‌های ارديبهشت

باسن كوچكش را
روی پله گذاشت
با دست آلتش را آسوده كرد
جرعه‌ای چای نوشيد
تنش غرق در گرمايی آشنا شد

پشت عينك گرد سياه
چشم‌های پيرمرد كوچولو بود
باز
مرده
با آلتی آسوده
غرق در گرمای آشنای چای

سه

شب سرد می‌شود
ميدان
در شب سرد نشسته است
روی ديوار
دشتی پر از گل كشيده‌اند
با جاده‌ای كه به ابديت می‌رود
ابديت كجای ديوار است؟
جاده باريك و باريك‌تر می‌شود
و در نقطه‌ای كه به ضخامت قلم‌موی نقاش است
خاتمه می‌گيرد
ابديت
در همين نقطه احساس می‌شود

در اسفند عددی بزرگتر از هزار
در شب سرد
لوله‌های فاضلاب كنار خيابان رها شده‌اند
می‌خواهند فردا مجرايی برای گُه باز كنند
قرار است تمام گُه‌های شهر به هم بپيوندند

بوی خوش قوطی را استشمام می‌كنم
پس از اين واژه‌های نكبت‌بار
نفسی عميق می‌چسبد

پنج

پاييز وال‌ها به خشكی آمدند
جسم‌های سنگينشان
روی ماسه‌ها و سنگ‌ها آرام می‌گرفت
غروب‌ها
مردم به تماشای وال‌ها می‌نشستند
با حسی گنگ از گناه و شگفتی
روزهای بعد
خبرنگاران
جنون تصوير را به شهر آوردند
هفته‌های بعد
تنها عشاق به ساحل می‌آمدند...
وال‌ها در خشكی
تابلويی بود در خانه‌ی رويا
فاحشه‌ای كه
دوستش داشتم

جشن

پای ميز را با پای زن اشتباه گرفت
ساعت‌ها خيره ماند
زن رفت
پا باقی مانده بود

چهار

در غروب بهار راه می‌رفتيم
ابتدا تصوير بود:
لخت در حباب
دريا بی‌تفاوت
قوطی‌های تندرو لابه‌لای كوه‌ها
و بعد
درخت‌ها را در آغوش می‌كشيدم...

گربه با اشتياق
به سوی طعمه‌ی فرضی جست می‌زند
سرباز، خسته
به سوی دشمن فرضی شليك می‌كند
كسی، تنها
تن فرضی را در آغوش می‌كشد